De wereld op zijn kop Screw die goede, brave voornemens voor 2020

“Ik zit op de goede koers en weet in ieder geval wel dat 2020 een jaar gaat zijn waar ik wederom àlles uit ga halen, iets meer good en iets minder bad… Maar wel meer ga letten op mezelf, door mijn FOMO in te dammen en wat vaker prioriteiten te stellen en ook voor mijn rust en well-being te kiezen.”

Dit schreef ik in mijn vorige bericht, op de laatste dag van 2019. Nou, dat indammen van mijn FOMO en meer rust nemen zit wel puik. Ik heb genoeg gerust voor de komende zestien jaar. Sinds 4 maart heb ik geen normale werkdag meer gehad. Toen ik terugkwam uit Edmonton en mijn vakantie begon, keek ik er enorm uit om eens lekker bij te tanken. Eerst op het strand van Aruba, samen met mijn mama lekker aan de cocktails lurken, om daarna nog een paar dagen thuis te bankhangen, bijslapen en Netflixen.

Op Aruba was het heerlijk. Mijn moeder en ik hebben de eerste vijf dagen heerlijk genoten van al het moois dat dit heerlijke eiland te bieden heeft. We begonnen de dag bij ‘onze vriend’ (altijd als ik op vakantie ga, heb ik ‘een vriend’ waar ik elke dag koffie ga halen) met een heerlijk bakkie en een vies klef broodje. Vervolgens scheurden we in onze kleine Hyundai het hele eiland over. Elke dag een ander strandje. Jut en Jul, allebei een inklapbaar strandstoeltje (mèt cupholder) en een koelbox gevuld met lokale biertjes. ‘s Avonds lekker uit eten, of gewoon picknicken op het strand met zelfgemaakte salades.

Op dag zes van onze vakantie kreeg ik ‘s middags, toen we door de haven van Oranjestad wandelden, het nieuwsbericht dat Curacao vanwege Coronabesmettingen het luchtruim sloot. Mijn eerste reactie was een maf huppeltje van blijdschap, want misschien kwamen wij dan ook wel op Aruba vast te zitten! Toen een half uur later bleek dat die blije gedachte weleens werkelijkheid kon worden omdat Aruba ook besloot alles dicht te gooien, kelderde mijn enthousiasme-level elke minuut. We ploften bij de Starbucks neer om te besluiten wat te doen. Mijn moeder was er vrij snel uit dat we zo snel mogelijk naar huis moesten. Ik moest moeite doen om niet in tranen uit te barsten terwijl ik naar het lichtblauwe zeewater, de gekleurde huisjes van Oranjestad en de strakblauwe lucht staarde.  Niet wetende of er überhaupt nog wel een vlucht onze kant uit zou komen, raakte ook ik ervan overtuigd dat we onze spullen maar moesten gaan pakken voor het geval dat we halsoverkop zouden moeten vertrekken. Teruggekomen in ons appartement, stond de koelkast vol met net-gekochte wijn, kwam dat even goed uit…

Na wat gejoker met volgeboekte vluchten, zijn we uiteindelijk op dag 8 van onze vakantie (die eigenlijk 11 dagen zou duren) op het vliegtuig naar Nederland gestapt. Toen bleek dat KLM nog wel op Aruba bleef vliegen, hielden we het aantal boekingen scherp in de gaten en zijn we precies op het goede moment vertrokken.

Sindsdien zit iedereen hier thuis. We hebben onszelf twee weken lang opgesloten omdat we in een vol vliegtuig gezeten hebben en een beetje bang waren voor een eventuele besmetting. Ook na die twee weken ging ik eigenlijk bijna niet naar buiten, enkel om boodschappen te doen of even te wandelen. In totaal zit ik nu 22 dagen thuis. Met uitzondering van een training en een op-en-neertje New Castle, heb ik niet gewerkt en het lege rooster dat vandaag in mijn mailbox verscheen, belooft niet veel goeds voor de komende weken. Ik mis het vliegen, ik mis mijn vrienden, ik mis de vrijheid die altijd zo normaal leek. Als je me een paar maanden geleden had verteld dat ik weken -zo niet, maanden- thuis zou komen te zitten en dat ik in die tijd ook nog eens niet eruit kon om leuke dingen te gaan doen, denk ik dat ik een complete pannenset naar je hoofd had gegooid. En toch moet ik zeggen dat het me redelijk goed afgaat. Oke, niet goed, maar wel beter dan dat ik van mezelf verwacht had.

Er zijn momenten dat ik het liefst iets in elkaar ram uit kwaadheid, frustratie en verveling, dat is logisch als je iemand met mijn levensstijl ineens opsluit. Maar toch merk ik wel dat ik dingen ineens met veel meer aandacht doe, veel bewuster. Als ik in de auto stap om naar de supermarkt te gaan, zie ik ineens hoe mooi alles in bloei staat, weet ik welke auto bij welk huis hoort en weet ik zelfs dat er in totaal dertien zebrapaden in het centrum van ons kleine dorpje liggen. Ik wandel elke dag en weet nu hoe vreselijk mooi de plek waar ik woon eigenlijk is. De eerste weken had ik nog geen last van het schoonmaaksyndroom zoals de rest van de wereld, maar ook dat begint langzaam te komen. Vandaag heb ik zelfs de binnenkant van mijn motorkap gepoetst! Ik heb tijd om boeken te lezen en over dingen na te denken, ik help mijn broertje met zijn huiswerk, ik doe allerlei random cursussen, mijn yogamat wordt eindelijk gebruikt waarvoor hij bedoeld is… Ik heb rust, en dat is iets wat ik al HEEL lang niet ervaren heb.

Oke, allemaal heel leuk en super fijn met al die bloemetjes en bijtjes, maar even reëel… Het is natuurlijk helemaal supersonisch kut wat hier aan de hand is. De wereld staat compleet op zijn kop. Het lijkt wel een horrorfilm. Mensen zijn ziek, mensen gaan dood. Ik ben ook elke dag bang om besmet te worden. Ik kan het zelf denk ik wel aan, maar het laatste wat ik wil is dat mijn moeder ziek wordt. Je realiseert je ineens hoe kwetsbaar je bent, hoe niet-vanzelfsprekend alles is. Een idioot die besluit dat het een goed plan is om vleermuizensoep te maken, en pats boem. Ondanks de angst en frustratie ben ik me wel enorm bewust geworden van hoe fijn het ‘normale’ leven is. Wat altijd zo vanzelfsprekend is geweest -naar school gaan, naar je werk gaan, terrasjes doen, met je vriendinnen afspreken, verjaardagsfeestjes, bij familie over de vloer komen- lijkt nu allemaal zo ver weg.

Wat betreft mijn goede, brave voornemens voor 2020: screw them! Zodra deze wereldwijde lockdown voorbij is, sla ik geen borrel meer over. Hoe moe ik ook ben, en hoe laat het ook is. Ik ga dansles nemen in Buenos Aires, alpaca’s knuffelen in Lima, in een Mario Kart door Tokyo crossen, de Chinese Muur beklimmen (oké, misschien niet beklimmen, maar ik wil hem wel graag zien). Heck, al sturen ze me naar Delhi! Ik ga zeilen in Friesland, naar het strand in Zandvoort, koken en huiswerk maken met mijn nichtjes die ik heel erg mis. Terrasjes pakken, lekker uit eten, een keertje flink doorzakken in de kroeg. En heel af en toe, zal ik nog eens terugdenken aan deze bizarre crisistijd. Maar zeker niet te vaak!!!

Stay strong everyone!