Fortaleza Caipirinhaatje hier, piña coladaatje daar

Ik kijk op de klok. “Oke, ik mag nog één wijntje!” Roep ik naar mijn nicht, die aan de andere kant van de bar zit. Het is half twaalf in de avond, en om elf uur de volgende ochtend moeten we fris en fruitig op Schiphol staan om naar Brazilië te vliegen. Ik werkend, en mijn nichtje Merel IPB’end*.

Veel te laat liggen we in bed, en het geluid van de wekker de volgende ochtend wordt dan ook niet echt gewaardeerd. Gelukkig hebben we de vorige avond al onze spullen al klaargezet, zodat we daar niet meer over na hoeven te denken. “Waarom kon je niet gewoon met een bak thee in bed gaan liggen en Netflix kijken gisteravond? Waarom moest je weer persé erop uit en het laat maken?” Denk ik balend wanneer ik onder de douche sta.

Het liefst blijf ik nog een uur onder de warme stralen staan, maar daar is geen tijd voor. Er wachten 300 hongerige en dorstige passagiers op me.

Eenmaal in de auto hebben we er alweer helemaal zin in. Merel gaat Schiphol Plaza in en ik loop door naar het bemanningencentrum, waar ik me aan moet melden. Ik heb nog net tijd om een koffietje te halen en mezelf voor te stellen aan de purser en senior purser, en dan is het alweer briefing tijd. Tijdens een briefing zit je met de hele crew in een vergaderzaaltje. Je leert elkaar kennen, bespreekt een aantal flight safety zaken en overlegt hoe de service die dag gaat gebeuren. Tijdens de briefing heb je meestal al wel door wat voor vlees je in de kuip hebt, en gelukkig zit dat deze reis helemaal goed. Een onwijs leuke crew met allemaal enthousiastelingen. Top!

Kapot moe maar zeer voldaan

De vlucht vliegt letterlijk voorbij. We hebben lol onderling en ook met de passagiers wordt er veel gelachen. Vluchten van en naar Brazilië staan erom bekend dat ze altijd erg druk zijn, mensen willen veel aandacht en dat is prima. Het zijn meestal erg lieve mensen waarmee ik goed op kan schieten. Voordat we het weten zijn we in Fortaleza. Kapot moe maar zeer voldaan. We doen nog een klein borreltje met de crew en vallen dan als een blok in slaap. De wekker heeft Merel gezet, want we worden de volgende ochtend om 9 uur door een busje opgehaald om naar een prachtig strandresort te gaan.

Tijdsverschil struggles

TRRRRINNNNNGGGGG!!!! – TOK! De wekker en Merel die hem uitslaat. Prima, ik draai me nog even om. TRRRRIIIIINNNNGG!!! TRRRIIIINNNGGG!!! Merel wordt er niet eens wakker van, dus sla ik hem maar uit. TOK! Dit proces wordt een aantal keer herhaald, we zijn nog veel te moe om wakker te worden. Na de derde of vierde keer staat Merel balend op om toch maar te gaan douchen. “Het is al kwart over acht, we moeten opschieten!” Roept ze nog, voordat ze de badkamer ingaat. Prima, denk ik. Dan kan ik nog een paar minuten slapen. Ik pak mijn telefoon om mijn wekker op 5 minuten later te zetten.

Oh. My God. Het is gewoon kwart over freaking drie ’s nachts. Die doos heeft haar telefoon niet op de Braziliaanse tijd gezet!

We hebben pas drie uur geslapen, vandaar dat we nog zo moe zijn. En het goede nieuws: we mogen nog vijf uur langer doorslapen! Ik trek Merel de badkamer uit en gierend van het lachen vallen we uiteindelijk toch weer in slaap, blij met de vijf uur slaap die we zomaar even cadeau kregen.

Kitesurfen in Cumbuco

Om negen uur de volgende ochtend staan we fris en fruitig te wachten op de bus. Deze komt netjes op tijd en we rijden naar het strandresort dat ik voor de crew heb geboekt. Ik was hier al eens eerder geweest en dat was me erg goed bevallen. Het resort ligt in het dorpje Cumbuco, een typisch Braziliaans strandplaatsje. Een perfecte plek om te kitesurfen, wat leuk is om te doen maar natuurlijk ook om naar te kijken! Merel, ik en nog twee collega’s hebben al meteen een surfles geboekt. Het is voor ons allemaal de eerste keer. Onze leraar ken ik ook al van de vorige keer. Een ontzettend aardige Belg die op wereldniveau surft. We blijven de eerste les op het strand om aan de kite te wennen. We proberen achtjes en loopings te maken en crashen keer op keer. Toch gaat het erg goed en blijkt dat we er gevoel voor hebben, yeey!

 

 

 

 

 

 

 

 

Caipirinhaatje hier, piña coladaatje daar

De rest van de dag chillen we lekker aan het strand. Boekje lezen, zwemmen, zonnen, dutje doen, caipirinhaatje hier, piña coladaatje daar… Prima leven! Ik vind het altijd prachtig om te zien hoe snel je een band opbouwt met de crew. Soms ben je maar één of twee dagen met elkaar op pad en heb je daarna het gevoel dat je elkaar al jaren kent en ontstaan er hechte vriendschappen. Natuurlijk heb je dat niet altijd en ook niet met iedereen, maar tijdens dit reisje werd er volop gekletst en lol gemaakt. Ook serieuze onderwerpen werden besproken. Rond een uur of zes gaat de zon onder. Met een groepje halen we wat cocktails en gaan we op het strand zitten om van dit spektakel te genieten. Wat ben ik gelukkig op dit soort momenten, en wat besef ik me goed hoe blessed ik ben dat ik dit allemaal mee mag maken. Merel heeft precies hetzelfde gevoel, dat lees ik van haar gezicht af.

 

’s Avonds dineren we in een gezellig restaurant en stort iedereen één voor één langzaam in. Na het eten zwerven we door het dorpje op zoek naar een gezellige bar, maar eigenlijk heeft niemand echt meer zin. In de middag zijn de nodige cocktails al genuttigd en dit in combinatie met de heerlijke dag die we in de buitenlucht gespendeerd hebben, zorgt ervoor dat we als een paar brakke jojo’s een kopje koffie naar binnen werken en lekker gaan slapen.

De volgende ochtend doet Merel nog een surfles, waarbij ze ook daadwerkelijk het water ingaat. Af en toe ga ik even bij haar kijken en als ik haar zie hoesten en proesten van al het zeewater dat ze binnenkrijgt, ben ik blij dat ik deze even heb laten schieten omdat we ’s avonds moeten werken en daar onze krachten voor moeten sparen. We genieten nog een paar uurtjes van al het moois dat Cumbuco ons te bieden heeft en worden dan opgehaald om terug naar het crew hotel in Fortaleza zelf te gaan.

Aan alles komt een eind

Voor we het door hebben, staan we weer aan boord van het vliegtuig om terug naar Amsterdam te vliegen. Het is altijd lastig om weg te gaan op deze heerlijke bestemmingen en het liefst was ik nog een weekje langer gebleven, maar als je eenmaal weer aan boord staat is het toch ook weer gezellig. Ik had enorme mazzel met mijn lieve collega’s achterin en we maakten van de terugvlucht een mooi feestje. Weer een onvergetelijke ervaring erbij!

*IPB: Indien Plaats Beschikbaar. Medewerkers van KLM kunnen goedkopere tickets kopen, maar kunnen alleen met de vlucht mee als er een stoel vrij is. Je loopt dus het risico om te blijven staan op de airport, waar ook ter wereld.