Ge-photobombed door een geest Communicatie met overledenen

Zo’n typisch geval van ‘moet ik dit geloven of niet’: een meisje maakt een selfie in de auto en komt er later achter dat er nog iemand op de foto staat… Terwijl ze beweert alleen in de auto gezeten te hebben.

Het verhaal gaat dat er jaren geleden op de plek waar de selfie genomen is, een dodelijk verkeersongeluk plaats heeft gevonden: een jong kindje kwam om. Harper, het meisje die de selfie nam, gelooft er heilig in dat deze aparte photobomb een waarschuwing was van het omgekomen kindje.

Hier de selfie in kwestie:

geest-lad-blible-2

Nu kunnen we urenlang gaan discussiëren of Harper niet gewoon een dikke grap uithaalt en dat er gewoon iemand op de achterbank zat; of dat het echt om een geest gaat. Dit boeit me ook niet veel, eigenlijk. Maar het heeft me wel aan het denken gezet.

Zwart gat of caipirinha’s

De één vindt het allemaal maar bullshit en gelooft dat er na de dood gewoon een ‘zwart gat’ is and that’s it. De ander is er heilig van overtuigd dat hij opnieuw geboren wordt, als pandabeer of vliegvis of misschien wel als prinses van Bangladesh. Als we Harper mogen geloven, blijf je als geest voor altijd rondzweven op de aarde om een beetje te photobomben. En laten we het Walhalla niet vergeten, het Paradijs, de Hemel. Ik had hier laatst een gesprek over met een moslimvriend: hij zegt dat je zelf bepaalt hoe dit Walhalla eruit ziet. Op mijn vraag ‘zijn er caipirinha’s in het Walhalla’ reageerde hij positief, dus dat vind ik een prima uitzicht.

Moaning Myrtle

Er gaan wel verhalen rond die zouden bewijzen dat er meer is tussen hemel en aarde. Een kind van vijf jaar oud die zijn ouders de weg wijst in eeuwenoude indianengrotten. Overleden familieleden die je ‘s nachts in je droom even komen ophalen, knuffelen en dat je ze dan ècht voelt. Of ‘gevoelige’ mensen die geesten in hun huis zien staan, net als Moaning Myrtle in de toilet van Zweinstein.

Are you my daddy?

Zelf heb ik ook ervaringen hiermee. Thank God heeft er nog nooit iemand in de hoek van mijn kamer gestaan, dat zou ik rete eng vinden. Ook al is het iemand die je liefhebt; dat hoef ik gewoon niet. Wel heb ik ooit een reading gehad bij een vrouw die met doden kan communiceren. Ik kwam er heel nuchter binnen, zonder verwachtingen. Toen de vrouw vertelde dat er iemand ‘aanklopte’ en begon te beschrijven hoe deze persoon eruit zag, zakte de moed in mijn schoenen. Ik hoopte op mijn vader, die overleed toen ik nog een klein meisje was. Maar er was een man met zwarte krullen, een vierkante brilletje en een big smile. Ok, de big smile klopt wel. Maar ik herinner mijn vader als een zieke, oude man met nog vier grijze haren op zijn hoofd (de rest was kaal door de chemo) en een grote, ronde bril met jampotglazen.

Toen ik geen reactie gaf, begon het beeld van de man te veranderen. “Zijn gezicht wordt iets smaller, hij begint kaal en grijs te worden en hij heeft nu een ronde bril. De big smile blijft en de omgeving is erg rommelig. Er is heel veel rommel. En hij lacht heel veel.”

Ok, dat kon niet missen. Toch moest ik nog overtuigd worden. Gedurende het gesprek lukte dit erg goed. De details waarmee de vrouw kwam, de mate waarin zij mij door en door leek te kennen als persoon. Ze beschreef de route die ik af en toe naar school fietste in de lente omdat daar zulke mooie bloemen in het gras staan en de bomen roze bloesem hebben. Maar dat het wel iets langer was fietsen dan mijn normale route. Maar ook omdat ze mijn twijfels en vragen wist, zonder dat ik daar maar iets over vertelde. Dingen die mijn eigen moeder niet eens wist.

Seintjes 

Ze vroeg of ik wel eens gemerkt had dat mijn vader bij me was. “Nee, maar af en toe zijn er wel seintjes. Maar dat kan ook toeval zijn”. Haar antwoord was: “Ik denk dat jij zelf heel goed weet wat wel toeval is en wat niet”, en dat klopt. Ze vertelde me dat mijn vader wist dat hij niet hoefde te proberen om een grapje met me uit te halen, of om zichzelf rechtstreeks aan mij te laten zien omdat ik ontzettend bang ben voor dit soort geestengrapjes. Mijn vader laat zich af en toe even horen door op een speciaal moment een bepaald liedje op te zetten (don’t ask me how), of hij komt even hoi zeggen in mijn droom. Dat vind ik dan weer niet eng, maar juist hartstikke gezellig. Gek he? Hij kent blijkbaar de seintjes die mij aan hem doen denken, en die gebruikt hij om even hoi te zeggen. Ook heb ik op speciale momenten in mijn leven, zoals mijn diploma uitreiking op het HBO, het gevoel dat hij heel dicht bij me is.

“Maar wat doet hij dan op de momenten dat hij niet op aarde is om even te kijken hoe het met zijn kinderen gaat?”, vraag ik me dan af. Zou hij lekker potjes Risk aan het spelen zijn met mijn overleden ooms en tantes, of een strandwandeling maken met onze overleden rottweiler Buddy? Ik hoop het maar, want dat zou betekenen dat ik ooit nog de kans ga krijgen om meer tijd met hem door te brengen. 5 jaar was echt veel te weinig!

Goed, ik ben weer flink afgedwaald met mijn ‘photobombing ghost’ verhaal. Al met al hoop ik dat Harper geen selfies meer maakt tijdens het rijden en dat ik op een dag caipirinha’s met mijn vader zit te drinken.

Heb jij weleens contact gehad met een overleden familielid o.i.d.? 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *