Hoor wie klopt daar kinderen… Waarom ik blij ben dat mijn moeder tegen me gelogen heeft over Sinterklaas

De tijd dat ik nog in Sinterklaas geloofde, kan ik me heel goed herinneren. Ik was een die-hard fan. Zes weken voordat hij zou arriveren in Nederland, zorgde ik ervoor dat alles in mijn kinderwereldje op orde was. Ik deed mijn best om mijn kamer netjes te houden, ik at mijn bordje leeg (zelfs als er geen appelmoes bij zat!), ik was extra lief voor papa en mama en ik fietste netjes met twee handjes aan het stuur. En als ik dan een keer in een dwarse bui was, keek ik altijd goed om me heen of ik geen Gluur-pieten zag, voordat ik Een Slechte Daad beging.

Als Sinterklaas aankwam met de stoomboot in het Kanaal van Son en Breugel, had ik kriebels in mijn buik van spanning. Zo blij was ik, als het weer zover was! Uit volle borst zong ik met alle liedjes mee, in de hoop dat ik weer wat extra punten in Het Grote Boek scoorde. Ik probeerde uit alle macht mijn verzameling tekeningen waar ik al wekenlang aan werkte, in handen van mijn grote idool te krijgen en ging naar huis met kilo’s snoep en een hese stem. Ik zou een goede Belieber geweest zijn, denk ik!

Eigenlijk is het zo hilarisch om te zien hoe heilig kinderen ergens in kunnen geloven. Ik stelde mijn moeder regelmatig kritische vragen hoor, ik was niet helemáál achterlijk. Oké, Nederland is een klein land, maar op 1 dag bij IEDEREEN langsgaan? En hoezo vroeg Sinterklaas of ik het paardje wilde aaien als hij weet dat ik hartstikke allergisch voor die beesten ben? En waarom ziet hij er elke keer weer anders uit? Waarom was mijn schoen vanmorgen leeg maar waren de wortels wel weg? Waarom waarom waarom….?

ALLES wat mijn moeder me vertelde, geloofde ik. Ze verzon een compleet systeem met HulpSinterklazen die verdeeld over het land te werk gingen om alle kindertjes blij te maken. Sinterklaas zweet heel veel omdat hij zo hard moet werken dus kleedt hij zich regelmatig even om en wast hij zijn baard maar heeft hij geen conditioner bij zich… En toen mijn schoen een keertje helemaal leeg was de volgende ochtend, moest ik maar even een rondje door het huis gaan lopen want misschien is de GrappenPiet wel langs geweest vannacht!

Er zijn moeders die zeggen: “ik wil niet tegen mijn kind liegen, dus vertel ik meteen dat Sinterklaas niet bestaat”. Mijn moeder was er ook zo eentje. Toen ik vier jaar was, vertelde ze me dat Sinterklaas helemaal niet bestond, dat zij zelf de cadeaus kocht en die in mijn schoen deed. BOOS dat ik werd! “MAMA, dat màg je helemaal niet zeggen!!!!!! Straks hoort ie je!!!” Ik reageerde blijkbaar zo heftig en geschrokken dat ze toen toch maar toegaf. “Ok, sorry, hij bestaat wel”. Tot het moment dat ik oud genoeg was om het nieuws wel aan te kunnen heb ik gewoon heilig in Sinterklaas geloofd. Gelukkig maar, want ik had het voor geen goud willen missen.

Als ik later kinderen heb, ga ik nooit tegen ze liegen. Maar wel over Sinterklaas. Die avondjes dat je vol spanning Sinterklaasliedjes aan het zingen bent voor de schoorsteen en dat gevoel als er dan eindelijk keihard op de deur gebonsd wordt… Ik was altijd enorm opgelucht en blij als er cadeautjes voor de deur stonden, want ik vond het zo belangrijk dat Sinterklaas me een lief kind vond. Het zijn ontzettend dierbare herinneringen en dat wil ik mijn kinderen later niet afnemen.

Heb jij jouw kinderen in Sinterklaas laten geloven of heb je ze meteen eerlijk verteld dat het een grote show is? Waarom? 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *