Teheran 'Als een cabin attendant de afkorting IKA op zijn rooster ziet staan, wordt er nog wel eens met de ogen gerold'

Als een Cabin Attendant de afkorting IKA (Teheran) op zijn/haar rooster ziet staan, wordt er meestal flink met de ogen gerold. Pogingen om eronderuit te komen door het weg te klikken zijn niet meer dan normaal in ons vliegwereldje. We hebben onderling een Facebookpagina waar we met elkaar tips delen voor bestemmingen en toen ik op onderzoek uit ging voor tips in Teheran, schrok ik me een hoedje…

“Neem genoeg eten en drinken mee voor op je kamer, want daar kom je drie dagen lang niet uit”, “neem spelletjes mee voor in de crew room – ZONDER kaarten en dobbelstenen want die zijn verboden in Iran” en meer van dit soort tips kwamen er voorbij vliegen. “Mooi niet!” Dacht ik. Ik dook het winkelcentrum in om wat hoofddoeken en lange kleding te scoren en zocht heel het internet af naar leuke dingen om te doen als je drie dagen in Teheran zit. Ik ging geheel voorbereid, met een waslijst van to-do-dingen (en what-NOT-to-do!) het vliegtuig in. Er zijn veel regels in dit land en ik wil me daar graag aan houden. Zo mogen mannen en vrouwen elkaar niet aanraken in het openbaar, moeten we ons hele lichaam bedekken en moeten vrouwen ook in het openbaar vervoer  apart zitten.

Met de crew klikte het meteen en ook met de passagiers was ik in no-time dikke vriendjes. Wat een lieve, beleefde mensen! Gelukkig was de crew net zo enthousiast als ik en voordat de wielen Iraanse grond raakten, waren de drie dagen volledig volgepland met allerlei leuke uitstapjes èn waren we door een passagier uitgenodigd voor een koningsnacht feestje op de Nederlandse ambassade. Helemaal top!

“Na een thee, snoepjes en veel beleefde knikken en lachjes kon ik ontsnappen”

Op dag één hebben we eerst allemaal lekker uitgeslapen; dat is altijd erg hard nodig na een nachtvlucht. De ontbijttafel was gedekt voor ons in de crewroom: een aparte kamer voor ons waar we ons ook niet aan de kledingvoorschriften hoeven te houden. Daarna vertrokken we met ons busje en chauffeur naar de Tajrish Bazaar. Hier waren wij een soort attractie; iedereen wilde met ons kletsen en hun winkeltje laten zien, we hebben allerlei lekkere kruiden en snoepjes geproefd en het was gewoon een erg unieke ervaring.

Ik werd nog in mijn eentje gekidnapt door mijn vriendelijke vriend Mahmood, een tapijtmaker en verkoper. Hij herkende mij als KLM’er en vertelde dat hij aan alle luchtvaartmaatschappijen tapijtjes verkoopt. Ik kreeg een map in mijn handen geduwd met foto’s en visitekaartjes als bewijs. Hij taterde maar door en ik kreeg het ondertussen Spaans benauwd omdat de rest van de crew niet wist waar ik was en waarschijnlijk allang aan de andere kant van de bazaar beland was. Na een kopje thee, wat snoepjes en veel beleefde knikken en lachjes kon ik ontsnappen, met de belofte snel een keer terug te komen.

Gelukkig vond ik de rest snel terug, zij waren inmiddels vastgeplakt aan een (nogal gestoord) Iraans vrouwtje. Ze sprak amper Engels, maar bleef toch aandacht vragen en achter ons aan lopen. Normaal gesproken is het prima en maken we graag een praatje met locals, maar deze vrouw had een rare vibe. Ze sprak erg negatief over Iran en de Islam en vertelde ons wel twintig keer dat ze voor ons wilde dansen. Op een gegeven moment waren we er flink klaar mee; we hadden een strak schema en gingen door naar de prachtige moskee die naast de bazaar ligt. Hier werden wij als vrouwen een hokje ingeduwd om een dekbed om ons heen te hangen en ja hoor; daar was onze gekke vriendin ook weer om de moskee belachelijk te maken. Alles was stom en lelijk en slecht en ze wilde alleen maar dansen. Gelukkig hebben we wel kunnen genieten van de beauty van deze plek, wat een prachtig gebouw en wat een aparte sfeer!

“De gewaden en hoofddoeken werden de lucht in geslingerd”

Eenmaal in het hotel aangekomen hadden we nog net even tijd om een Indiase curry naar binnen te werken en toen stond het busje alweer klaar om ons naar de Nederlandse ambassade te brengen. Hier werden we hartelijk ontvangen,  kregen we allemaal een oranje sjaal om onze nek gehangen en werden we begroet door een grote KLM-poster die naast de bar hing. De eerste twee uur van dit feestje waren echt doodsaai. Er waren veel belangrijke Iraanse regeringsleden aanwezig dus het was een beetje statig allemaal.

Toen die eenmaal weg waren, ging het dak eraf. De gewaden en hoofddoeken werden de lucht in geslingerd, de champagneflessen werden geopend en de DJ begon met draaien. Vanaf dat moment was het één groot gekkenhuis. We hebben staan dansen en springen met de Iraniërs en ik heb mijn ogen uitgekeken. Vrouwen in glitter-hotpants, opgespoten lichaamsdelen, (BLONDE!) haren tot hun billen, en dansen maar! Ik was helemaal flabbergasted, de hele avond lang.

“De gids had een monotome stem en wij waren brak, maar het was pràchtig!”

De volgende ochtend stond het wekkertje om 6 uur (HALF VIER Nederlandse tijd dames en heren) omdat we op tour gingen naar twee kleine dorpjes in de buurt van Teheran: Kashan en Abyaneh, ongeveer vier uurtjes rijden. Abyaneh is een oud dorpje waar veel geschiedenis ligt. Wat voor geschiedenis kan niemand van de crew navertellen, de gids had een monotome stem en wij waren brak. Maar het was pràchtig! Het is beter als ik hier gewoon even de beelden laat spreken, denk ik.

Na het bezoekje aan dit authentieke dorpje begonnen onze maagjes flink te knorren en kwamen we bij een soort Iranees wegrestaurant. Volgens onze gids het oudste gebouw in het Midden-Oosten, maar volgens hem was àlles waar we waren het oudste, nieuwste, beroemdste, mooiste, belangrijkste, grootste, kleinste… Ach! Het eten was NIET. TE. KANEN. en kwam er ’s avonds ook in een minder fijne vorm weer uit. Dit was sowieso het smerigste restaurant van heel Iran!

In Kashan bezochten we een prachtige villa waar rijke sheiks en shaans hebben gewoond. Wie dit waren hebben we wederom niet helemaal meegekregen, maar het waren in ieder geval de rijkste en belangrijkste mensen… We hebben daar een beetje rondgeslenterd en ik heb wat mooie plaatjes kunnen schieten, waar ik altijd erg blij van word.

“Ik heb vier mannen op sandalen en een berggeit gezien”

Hierna bezochten we een archeologisch gebied waar de oudste (!!) overblijfsels van wel 7000 jaar oud gevonden waren. Ik zag niet meer dan een heuvel (de hoogste van het gebied!) met uitzicht op de woestijn, maar blijkbaar liepen we over een compleet ondergezandstormd dorp heen. Hier vond ik vrij weinig aan, mensen die onderzoek doen naar wat voor potjes en pannetjes ze duizenden jaren geleden hadden. Samen met een collegaatje liep ik even gek te doen en kwam het liedje ‘Watskeburt’ naar boven, net op het moment dat de enige andere Nederlandse toeristen in heel freaking Iran langs ons liepen. Die vonden het gelukkig wel ironisch, gezien de plek en omstandigheden waar we ons bevonden!

Na deze ervaring moesten we nog even naar de moskee, want die was toch wel de modernste (!) van de provinicie. Studenten vanuit de hele wereld komen naar deze moskee om religie te studeren. Het was mooi hoor, begrijp me niet verkeerd… En misschien ben ik verwend met mijn moskee-ervaringen in o.a. Abu Dhabi, maar dit was gewoon tien keer niks. Ik heb vier mannen op sandalen en een berggeit gezien en dat was het. Wel heb ik een mooi plaatje kunnen schieten!

Gelukkig was na de moskee-ervaring de dag voorbij en mochten we in het busje naar huis. Iedereen was zo gaar als een konijn door de warmte, alle mensen die aandacht van je willen, de indrukken van een avond eerder… Het duurde dus niet lang of iedereen lag lekker te tukken in de bus. We hebben nog een heerlijk kebabje gescoord bij de lokale kebab-boer, die zijn hele familie erbij haalde toen hij zag dat hij een club Nederlanders in the house had. Ze hebben ons een half uur lang vanaf een andere tafel keihard uit zitten lachen en we weten nog steeds niet waarom. De tranen stroomden over hun wangen. Maar we waren te moe om ons er druk om te maken. Uiteindelijk werd het erg gezellig en waren die mensen hartstikke blij dat we er waren (en met de dikke fooi die we gaven denk ik ook wel…).

“Ik was als de dood dat mijn hoofddoek af zou vallen”

Op de laatste dag ben ik met twee meiden naar een beautysalon gegaan, waar we met handen en voeten duidelijk gemaakt hebben wat voor behandelingen we graag wilden hebben. Ook deze vrouwen hebben ons flink uit zitten lachen, maar waren zo ontzettend lief voor ons. We werden volgestopt met thee en snoepjes en ze kwamen allemaal om de beurt even kijken naar mijn collegaatje, die enorm lange blonde wimpers heeft. Het was ontzettend gezellig en de volgende keer ga ik ook zeker weer terug naar deze gezellige theekrans!

Al met al waren het een fantastische drie dagen. Ik heb het gevoel twee weken weggeweest te zijn door alle indrukken die ik heb opgedaan. Wat iedereen zegt over Iran klopt als een bus. De mensen zijn zó ontzettend lief, het land is zó ontzettend prachtig, maar god wat een moeilijke cultuur hebben ze hier! Ik voelde me als vrouw echt minder prettig. Ik was als de dood dat mijn hoofddoek zou afvallen, je kan dan meteen boze blikken krijgen en mannen gaan naar je toeteren of spugen of nog erger.

“Ik ben dankbaar dat ik in Nederland geboren ben”

Gelukkig hebben wij dit zelf niet meegemaakt, maar het gebeurt wel. Mannen kijken toch heel erg naar je als (westerse) vrouw en onbewust boog ik mijn gezicht naar de grond als er eentje voorbijliep. De vrouwen hier hebben ècht geen makkelijk leven en ik ben zo dankbaar dat ik in Nederland geboren ben. Morgen huppel ik weer lekker in mijn eigen kleding rond in Zandvoort en ga ik een heerlijk wijntje drinken! HOERA!